Historia Nowego Vinodolskiego

Novi Vinodolski jest zamieszkany od czasów prehistorycznych, o czym świadczą znaleziska z jaskini Vlaška peć koło Kozicy, z artefaktami z eneolitu, neolitu, wczesnej epoki brązu i początku środkowej epoki brązu. Rzymianie zbudowali tu twierdzę Lopar, którą po odejściu rzymskiej armii zajęli Słowianie.

Na początku XIII wieku książęta krccy (Frankopanowie) uzyskali Modruš i Vinodol na mocy nadania królewskiego, wznosząc swój zamek oraz obwarowane Novi Grad.

W 1288 roku spisano tu Ustawę Winodolską (Vinodolski zakon), regulującą stosunki nowych panów feudalnych z dziewięcioma gminami Vinodolu. To najstarszy tekst prawny spisany głagolicą w języku chorwackim i najstarszy zabytek prawny słowiańskiego południa.

Po tym, jak Osmanie splądrowali i spalili Modruš oraz pałac biskupi, do Novi Vinodolski przeniesiono siedzibę diecezji modruskiej (krbawskiej).

W czasie wojen uskockich miasto często atakowali Wenecjanie, którzy w jednym z ataków zniszczyli je, wykorzystując nieobecność wojsk Frankopanów walczących z Turkami.